• alles.jpg
  • auto kochanow.jpg
  • drbike.jpg
  • familia.jpg
  • geodezja.jpg
  • gs.jpg
  • juszczak.jpg
  • kozbial.jpg
  • kubaty.jpg
  • lisak.jpg
  • lyko.jpg
  • marcisz.jpg
  • praca.jpg
  • rasterek.jpg
  • rowery.jpg
  • salazabaw.jpg
  • serczyk.jpg
  • skot.jpg
  • swiba.jpg
  • timefor.jpg
  • wwm.jpg
  • zamkowa.jpg
  • zielinski.jpg
  • zulla.jpg

Reklama

  • bistro.jpg
  • edukator.jpg
  • gawin.jpg
  • geo.jpg
  • grafixdruk.jpg
  • kaes.jpg
  • kruk.jpg
  • melba.jpg
  • mirex.jpg
  • nettrading.jpg
  • rrreklama.jpg
  • weterynarz.jpg
  • work.jpg

Parafrazując znaną definicję z pewnej encyklopedii można by rzec: Duży Fiat - jaki jest, każdy widzi. Nie każdy jednak wie, że 28 listopada ubiegłego roku świętowaliśmy 45. rocznicę rozpoczęcia Jego produkcji. Celowo piszę „Jego” z dużej litery, ponieważ zasłużył na szacunek, mimo iż wchodząc na rynek pewne elementy miał już nieco podstarzałe. Mowa tu oczywiście o modelach ze znaczkiem „p”, te produkowane we Włoszech mimo zewnętrznych podobieństw były tak naprawdę zupełnie inne. Na podstawie umowy licencyjnej „nasz” Fiat otrzymał wnętrze, silnik i zawieszenie rodem ze starszego modelu - 1300/1500, natomiast układ hamulcowy oraz nadwozie (nieco „wygładzone” i delikatnie zmienione) pochodziły z nowoczesnego Fiata 125, który na rynku zagościł parę miesięcy wcześniej. Takie połączenie miało jedną, podstawową zaletę: model 125p nie konkurował bezpośrednio ze swoim włoskim odpowiednikiem, w związku z czym nie było problemu z uzyskaniem zgody na eksport (40% produkcji, 80 państw).



Początkowo do Dużego Fiata montowano zasilane gaźnikiem silniki 1300 o mocy 60 KM, dwa lata później wprowadzono identyczną konstrukcyjnie, lecz mocniejszą jednostkę - 1500 (70 KM). Wnętrze zaczerpnięte z poprzedniego modelu Fiata było przestronne, z dużą i cienką kierownicą z chromowanym ringiem, stacyjką po lewej stronie, metalową deską rozdzielczą z charakterystycznym poziomym prędkościomierzem, dźwignią zmiany biegów przy kierownicy (do ‘71 roku) i podłokietnikiem w tylnej kanapie. W 1973 roku do produkcji weszły modele użytkowe tj. pickup, kombi i sanitarka, modernizacji doczekało się także nadwozie sedana. Wprowadzono klamki kasetowe, zmieniono atrapę chłodnicy, a przednie fotele mogły być wyposażane w zagłówki. Dokonano również zmian w zawieszeniu: zmodernizowano resory, tylne amortyzatory oraz mocowanie tylnego mostu. Fiat 125p przechodził wiele modernizacji, ale największa z nich miała miejsce w 1975 roku, wraz z wprowadzeniem modelu MR’75 (Model Roku ’75). Najważniejsze zmiany to: inna atrapa chłodnicy, inne kierunkowskazy i światła pozycyjne, poziome lampy tylne, ozdobne listwy boczne, mocno zmienione wnętrze i deska rozdzielcza (tworzywo sztuczne), zwiększona liczba półek i schowków, oraz poprawiona wentylacja. Modernizacji uległy także jednostki napędowe 1,3 i 1,5 , które od tej pory dysponowały odpowiednio mocą 65 i 75 KM. Rok 1976 był jednym z najlepszych dla Polskiego Fiata, późniejsze egzemplarze były coraz uboższe, jakościowo gorsze, a części adaptowano z młodszego brata – Poloneza. Wraz z wygaśnięciem umowy licencyjnej w 1983 roku z atrapy chłodnicy zniknął znaczek „Polski Fiat”, a pojawił „FSO”. Od ’84 roku montowano silniki z poloneza, a od ’85 – skrzynie 5-biegowe. W 1986 roku wypuszczono krótką serię Fiatów wyposażonych w wysokoprężny silnik Volkswagena 1,6 . Ostatni Duży Fiat zjechał z linii montażowej 29 czerwca 1991 roku i był 1445699 wyprodukowanym egzemplarzem.


Polski Fiat 125p ma na swoim koncie wiele sukcesów sportowych, w szczególności za sprawą mocnych odmian Akropolis i Monte Carlo, a mianowicie jest posiadaczem najlepszego wyniku polskiej załogi w całej historii najstarszego rajdu na Świecie (12 pozycja). W 1973 roku specjalnie przygotowany egzemplarz (na zdjęciu) pobił trzy rekordy średniej prędkości na dystansie 25 tys. km, 25 tys. mil i 50 tys. km.

 

 

 

od zmierzchu.jpg